Begin 2007 heeft Ernest Louwes een aangifte ingediend tegen deze rechercheurs van de Technische Recherche IJsselland. Omdat het OM vervolging van de rechercheurs weigerde, heeft Louwes daartegen vorig jaar op grond van artikel 12 Wetboek van Strafvordering beklag ingediend. Het gerechtshof heeft in december 2007 zowel het OM als Louwes gehoord. Zij heeft nu besloten om de twee beklaagden op 23 april 2009 te horen.

Bij de veroordeling van Ernest Louwes speelde de blouse van het slachtoffer een sleutelrol. Pas vier jaar na de moord werd er door het NFI sporenonderzoek op uitgevoerd. Het gevonden DNA van Ernest Louwes zou zowel tijdens de moord, als tijdens het ochtendbezoek van Louwes aan mevrouw Wittenberg op de blouse gekomen kunnen zijn. Op basis van de locaties van de sporen werd echter via een ingewikkelde argumentatie door het NFI betoogd dat het waarschijnlijker was dat de sporen er tijdens de moord op gekomen zouden zijn.

De aangifte van de heer Louwes heeft betrekking op hetgeen de Technische Recherche medewerkers R. en O. over deze periode hebben verklaard aan het hof te Den Bosch. Er is namelijk vastgesteld dat een belangrijk proces-verbaal over de behandeling en de bewaaromstandigheden van de blouse, waar het gerechtshof van Den Bosch op 8 december 2003 expliciet om had gevraagd, valselijk was opgemaakt.

Omdat het onderzoek op de blouse pas vier jaar na de moord plaatsvond, vond het hof van den Bosch dat er vastgesteld moest worden wat er in die vier jaar met de blouse was gebeurd. Dit wordt door deskundigen de “chain of custody” genoemd. Van essentieel belang was dat steeds bekend was waar de blouse was geweest en onder welke omstandigheden de blouse was bewaard. Juist bij het zeer delicate DNA-onderzoek kan contaminatie en cross-contaminatie [overdracht van sporen van de ene plek naar de andere], makkelijk plaatsvinden en zijn harde conclusies in dergelijke gevallen niet te trekken.

Bij het hof in Den Bosch lag in december 2003 een brief van eind oktober 2003 van de Officier van Justitie waaruit bleek dat de blouse op dat moment zoek was. Volgens die brief dacht rechercheur R. dat de blouse bij het NFI in Rijswijk was of in Zwolle lag. De blouse werd in november echter in een open doos teruggevonden op een zolder van een politiegarage in Deventer. Daarom vroeg het hof aan de destijds verantwoordelijke TR rechercheur R. en zijn collega O. om middels een proces-verbaal te verklaren wat er in die vier jaar ervoor met de blouse was gebeurd.

Dit proces-verbaal is op 16 december 2003 door de beide rechercheurs opgesteld. Daarin staat zonder enig voorbehoud dat beiden wél precies wisten wat er tussen 25 september 1999 en november 2003 met de blouse was gebeurd. Er staat o.a. vermeld “wij stuurden de blouse in oktober 1999 naar het NFI” en “wij ontvingen de blouse in december 1999 van het NFI terug”. Ook gaven ze aan te weten dat de blouse in Deventer was opgeslagen.

In 2006 is bij onderzoek door een groep burgers rond Maurice de Hond gebleken dat een deel van dit proces-verbaal haaks stond op andere informatie uit het dossier. Nog los van het feit dat rechercheur R. in oktober 2003 nog had aangegeven dat hij niet wist waar de blouse was geweest bleek uit andere stukken dat de blouse een tijd ergens anders geweest was dan in het proces-verbaal stond aangegeven.

Het Hof Den Bosch heeft in zijn veroordeling van Ernest Louwes in 2004 expliciet verwezen naar dit proces-verbaal van R. en O. om aan te geven dat de technische recherche de blouse goed had behandeld en altijd wist waar de blouse was geweest.

Omdat het proces-verbaal echter niet overeen kwam met de andere dossierstukken en de inhoud van dit proces-verbaal onjuist is, heeft Ernest Louwes anderhalf jaar geleden aangifte gedaan tegen rechercheurs R. en O. bij de het OM district IJsselland. Bij het onderzoek dat in 2007 door het OM is uitgevoerd, is rechercheur R. niet gehoord, maar rechercheur O. wel. Die laatste verklaarde toen dat hij enkele dagen na de moord, in september 1999, door zijn rug was gegaan, vervolgens zes maanden thuis had gezeten en daarna ook niet meer bij het onderzoek betrokken is geweest. Dat staat dus haaks op de informatie in het door hem ondertekende Proces Verbaal waaruit niet alleen zou blijken dat hij wel aanwezig was geweest, maar ook zelf activiteiten met de blouse had verricht.

Volgens een reactie op de aangifte in 2007 door Louwes van het OM was er echter niets aan de hand en weigerde het OM tot vervolging van rechercheurs R. en O. over te gaan.

Louwes is van mening dat het verzoek van het hof in december 2003 expliciet aan rechercheurs R. en O. was gedaan om te weten te komen wat er werkelijk met de blouse was gebeurd. Juist omdat men pas vier jaar na dato de blouse had onderzocht. Maar in werkelijkheid wist R. niet waar de blouse was geweest en O. was door ziekte niet eens aanwezig geweest. Zij hadden dus nooit een procesverbaal met deze inhoud op ambtseed/ambtsbelofte mogen ondertekenen. Een proces-verbaal dat uiteindelijk een belangrijke rol bij zijn veroordeling heeft gespeeld. Het onderzoek van het OM in 2007 bevestigde juist de gegrondheid van de stelling van Louwes over het valselijk opgemaakt proces-verbaal, maar het OM weigerde dit te erkennen, ondanks de voor Louwes ondersteunende verklaring van rechercheur O.

Louwes acht het van fundamenteel belang dat de inhoud van door politieambtenaren opgemaakte processen-verbaal, die in het strafprocesrecht een meer in het bijzonder in het bewijsrecht van fundamentele betekenis zijn, voor waar moet worden gehouden en dat waar dat evident niet het geval is de betreffende politieambtenaren ter verantwoording worden geroepen. Daarom heeft Louwes het hof in Leeuwarden gevraagd via een beklagprocedure het OM de opdracht te geven rechercheurs R. en O. te vervolgen. Op 15 december 2008 zijn Louwes en het OM daarover in een besloten raadkamerzitting gehoord. Het hof heeft besloten om de twee beklaagden op 23 april 2009 te horen. Op kort termijn wordt er een beslissing van het hof verwacht.

Ernest Louwes heeft een kort geding aangespannen bij de rechtbank in Den Haag tegen de Staat der Nederlanden. De gevangenisstraf waartoe hij in 2000 veroordeeld is loopt op 22 april 2009 af. Hij zit nu, zoals ook het geval is met andere gedetineerden in de laatste fase van zijn straf, die “detentiefasering” wordt genoemd. Dat houdt voor Ernest Louwes in dat hij -met bepaalde restricties- inmiddels weer thuis woont en een beroep uitoefent.

Toelichting Knoops
[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Het Ministerie van Justitie heeft hem bij de start van de detentiefasering een speciale restrictie opgelegd. Namelijk dat hij niet met de media contact mag hebben. En als hij toch dat contact heeft wordt zijn detentiefasering ingetrokken en dient hij tot april 2009 terug te keren naar zijn cel.

Ernest Louwes heeft op verschillende manieren geprobeerd het Ministerie van Justitie te bewegen om deze voorwaarde, die niet standaard is voor alle veroordeelden, in te trekken, maar tevergeefs.

Deze door het Ministerie van Justitie aan Ernest Louwes opgelegde restricties is strijdig met onder meer de grondwet. En er zijn diverse uitspraken van het Europese Hof dat dergelijke restricties aan veroordeelden niet mogen worden opgelegd.

Niet alleen wil Ernest Louwes nu van de Kort Geding rechter een uitspraak over deze principiële ongeldigheid van de opgelegde restrictie, maar ook dienen zich in de komende tijd een aantal omstandigheden aan waarbij Ernest Louwes zich in zijn strijd om aan te tonen dat hij onschuldig is aan de moord op de Weduwe Wittenberg zeer beperkt voelt als hij daarover niet met de media over mag praten.

Dit Kort Geding zal op 8 december om 11 uur dienen bij de Kort Geding rechter in Den Haag. Namens de heer Louwes zullen mr. G.G.J. Knoops en mr. P.B.A. Acda van Knoops & Partners Advocaten te Amsterdam de procedure voeren.

April 2006 deed Ernest Louwes verslag tegenover Albert Verlinde in zijn programma dat hij niet met de media mocht praten op straffe van directe isolering en overplaatsing.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]
Update 8 december 2008:

Tijdens het kort geding voerde landsadvocaat Edwin Bleichrodt aan dat er wel een wettelijke basis bestaat voor een mediaverbod voor gedetineerden. Louwes mag zolang hij nog gedetineerd is niet met de media praten als hij daarvoor geen toestemming heeft van de gevangenisdirecteur.

De rechter doet op 17 december uitspraak in dit kort geding.

Het wetsartikel waar de landsadvocaat op doelt is art 40 PbW:
1. De directeur kan toestemming geven voor het voeren van een gesprek tussen de gedetineerde en een vertegenwoordiger van de media, voor zover dit zich verdraagt met de volgende belangen:

a.  de handhaving van de orde of de veiligheid in de inrichting;

b.  de bescherming van de openbare orde en de goede zeden;

c.  de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen dan de gedetineerde;

d.  de voorkoming of opsporing van strafbare feiten.

2. De directeur kan met het oog op de bescherming van de in het eerste lid genoemde belangen aan de toegang van een vertegenwoordiger van de media tot de inrichting voorwaarden verbinden. De directeur is bevoegd een vertegenwoordiger van de media uit de inrichting te doen verwijderen, indien hij de hem opgelegde voorwaarden niet nakomt.

3. De directeur kan op het contact met een vertegenwoordiger van de media toezicht uitoefenen, indien dit noodzakelijk is met het oog op een belang als bedoeld in het eerste lid. Artikel 38, vierde lid, tweede en derde volzin, en vijfde lid, is van overeenkomstige toepassing.

Via het spoedappel willen De Jong en zijn vriendin alsnog de executie van het huis van De Hond bewerkstelligen. Zij maken ook bezwaar tegen het feit dat de rechter in zijn vonnis het volgende heeft gesteld: “Het betekent verder dat blijft gelden dat het niet mogen noemen van vaststaande feiten die De Jong en Wittermans in verband brengen met de Deventer Moordzaak een te grote inbreuk zou vormen op de vrijheid van meningsuiting van De Hond.”
Zij vinden dat een eerdere uitspraak van de rechter (april 2007) in het kader van een civiele zaak die door hen gevoerd is De Hond dit wel verbood.

De rechtszaak zal dienen op 24 april 2008 om 10 uur, bij het Hof in Amsterdam.

De Hond uit zijn verbazing over dit door De Jong ingediende spoedappel.

Enerzijds gezien het feit dat De Jong op 18 maart via NOVA een oproep aan De Hond deed om hem nu eens met rust te laten. Juist omdat inzake de uitspraak van de rechter uit april 2007 nog een hoger beroepszaak loopt zou het afwachten tot daar een nieuwe uitspraak komt het meest logische zijn. Daarna zou in het kader van die uitspraak desgewenst door De Jong nog steeds een bodemprocedure gevoerd kunnen worden.
Anderzijds omdat, zeker ook gezien het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), iemand niet verboden kan worden om vaststaande feiten te communiceren. Uit de dagvaarding kan geconcludeerd worden dat De Jong en zijn vriendin willen dat De Hond o.a. verboden wordt het volgende te zeggen:

• De Jong en zijn vriendin hebben kort na de moord onwaarheid gesproken over het alibi van De Jong op de avond van de moord. Zij waren niet de hele avond thuis, maar waren, zoals ze in 2006 hebben verklaard, de hele avond op de studentensociëteit. De melding van de vriendin van De Jong dat zij al voor 20 uur op die studentensociëteit was is strijdig met het feit dat rond 20.20 uur vanaf haar huis nog naar buiten werd gebeld.
• De Jong en zijn vriendin hebben kort na de moord onwaarheid gesproken over het feit dat De Jong twee dagen na de moord een magneetstrip voor zijn messenverzameling heeft gekocht. Nadat De Jong in 2006 is geconfronteerd met het feit dat de winkel in 2001 heeft gemeld dat er die dag geen magneetstrip verkocht was meldde De Jong en zijn vriendin dat hij in 1999 een mes had gekocht in plaats van een magneetstrip.
• In zijn interview op 18 maart 2008 bij Nova meldde De Jong in het begin dat het begrip “klusjesman” een mythe was die De Hond (sinds begin 2006) heeft gecreëerd. Uit het Proces Verbaal van een verhoor van De Jong op 12 oktober 1999 blijkt dat De Jong door de politie is gemeld dat hij als klusjesman door de weduwe werd aangeduid. De Jong reageerde toen volgens dit Proces Verbaal met de volgende woorden “Het feit dat anderen mij alleen maar als klusjesman kennen spijt me”. Vanaf september 2002 werd in de media de term “klusjesman” gehanteerd in relatie tot De Jong, o.a. in een artikel van het Algemeen Dagblad van 27 september 2002. Derhalve is ook deze uitspraak van De Jong bij Nova een evidente onwaarheid, die past in de reeks van evidente onwaarheden in verklaringen van De Jong en Wittermans door de jaren heen.

De Hond kan zich derhalve niet voorstellen dat de rechter bij dit spoedappel De Hond nu wel zal gaan verbieden om vaststaande feiten over De Jong en/of Wittermans te poneren. Noch dat de rechter bij dit spoedappel –in tegenstelling tot de voorzieningenrechter in Kort Geding- wel de verkoop van zijn huis zal toestaan.

De Hond zal bij dit spoedappel, net zoals bij het kort geding, vertegenwoordigd worden door Mr. H. Bos, van Plasman cs Advocaten.

Al jaren lang gaan er verhalen rond dat de Willem en Jaqueline Wittenberg een forse geheime zwartgeld bankrekening zouden hebben in Luxemburg. In het boek “De Deventer moordzaak” van Stan de Jong schrijft Stan “Eens in de zoveel tijd reisde het echtpaar met een pak zwart geld in de trein naar Luxemburg, alwaar de biljetten in een kluis werden gedeponeerd.”

Vlak voor haar dood zou de weduwe in de zomer van 1999 nog met een kennis zijn afgereisd naar Luxemburg om 60.000 gulden op te nemen. De weduwe zou dit geld thuis bewaard hebben en de moordenaar zou het na haar dood gestolen hebben.

De feiten:

Willem Wittenberg was een man met een grote passie voor beleggen. Dat beleggen beperkte zich niet alleen tot aandelen en opties maar ook voor termijncontracten (futures), edelmetalen, grondspeculaties en zelfs wijnen draaide Willem Wittenberg zijn handen niet om. De edelmetalen, voor zover bekend alleen goud en zilver, werden opgeborgen in bankkluisjes, de wijn werd opgeslagen bij een gespecialiseerd bedrijf in wijnconditionering.

Willem’s passie voor beleggen beperkten zich niet alleen tot hemzelf. Ook kennissen, vrienden en zelfs patiënten in psychiatrische inrichtingen werden overgehaald te gaan beleggen, In enkele gevallen leende Willem ze daar geld voor en in een enkel geval, zoals de dochter van een huisvriend, werden deze aandelen cadeau gedaan voor een speciale gelegenheid of een toekomstig doel zoals bv een paard.

Uit getuigenverklaringen en bezit is op te maken dat Willem goed boerde met zijn beleggingen maar ook wel eens forse verliezen moest incasseren. Zo verklaart een getuige Catharina dat haar man en Willem begin jaren ’80 samen belegden in de Amerikaanse goederentermijnmarkt en dat Willem daarbij één miljoen gulden verloren had.

Voor de beleggingen in aandelen, opties en termijncontracten gebruikte Willem Wittenberg meerdere banken en beleggingsadviseurs in Nederland en één bankrekening in Luxemburg.

Na de dood van Willem in december 1996 zijn er twee personen die de weduwe geholpen hebben inzicht in haar wijd verspreide kapitaal te krijgen en stappen te ondernemen dit bij elkaar te brengen. Deze twee personen waren een ex-patient en bridge leraar Jos S. en een “familie vriend” Pieter ter V.

Zo verklaart Pieter als hij wordt gehoord, vastgelegd in een proces verbaal op 29 september 1999, 4 dagen nadat de weduwe vermoord in haar woning werd gevonden, het volgende:

Samengevat verklaart Pieter dus:

• Hij heeft in 1997 samen met de weduwe het goud uit de bankkluisjes van de ING Deventer en Rotterdam gehaald en verkocht.
• De weduwe zou samen met Jos S. in de zomer van 1999 naar Luxemburg zijn geweest om de rekening leeg te halen en op te heffen. Ergens voordat de weduwe naar Luxemburg ging had ze hem verteld dat er ruim 60.000 gulden op de rekening zou staan. Het bedrag wat werkelijk uit Luxemburg gehaald is was hem niet meegedeeld naderhand.
• Er waren drie bankkluizen bekend. Een bij ING Deventer, een tweede in Rotterdam (leeg en vermoedelijk opgeheven) en een derde bij de ABN/AMRO in Deventer (opgeheven).

Samengevat verklaart Jos dus:

• Willem heeft hem verteld dat ze twee keer naar Luxemburg zijn geweest om geld te storten en de weduwe heeft hem verteld dat zij met haar man drie ipv twee keer naar Luxemburg zijn gereist om geld te storten op de Luxemburgse bankrekening, 25.000 per keer. In totaal zou dat 50.000 of 75.000 gulden zijn geweest.
• Jos is zelf slechts een keer naar Luxemburg geweest om daar 5.000 gulden te storten voor Willem Wittenberg.
• Jos is samen met zijn vrouw en de weduwe omstreeks 21 juni 1998 naar Luxemburg om de bankrekening leeg te halen en op te heffen. Het eindsaldo zou 15.000 gulden zijn geweest en de rest zou door waardedaling van de aandelen waar in belegd werd in rook zijn opgegaan.
• De weduwe heeft hem verteld dat ze het geld in de woning zou bewaren maar niet waar.

Naar aanleiding van deze twee verklaringen en omdat het bedrag niet in de woning werd teruggevonden, maar wel sleutels van twee verschillende bankkluisjes, heeft de politie een uitgebreid onderzoek ingesteld naar de vermiste 60.000 gulden en de bankrekening in Luxemburg. Daar kwam het volgend uit:

De rekening bij de ING in Luxemburg met nummer 073018 was een zogenaamde nummerrekening waarmee Wittenberg oa zijn zaken regelde bij een grote Amerikaanse futures handelaar. In augustus 1997 werd de Amerikaanse beleggingsrekening opgeheven en het eindsaldo teruggeboekt naar de nummerrekening van de ING in Luxemburg op verzoek van de weduwe.

Rechercheurs kregen, na telefonische toestemming van Louwes aan de bankdirecteur, inzage in de bank bescheiden van de rekening. In het oriënterend onderzoek rapport wordt daar het volgende over gemeld:

In de ordner van het onderzoeksdossier met de titel “beslag”, werden de afschriften van bescheiden aangetroffen, die betrekking hadden op de bankrekening van het echtpaar W. bij de NMB bank te Luxemburg rekening nummer 000000/4. Kennelijk betreft dit de interne administratie van de bank met betrekking tot deze rekening. Hieruit blijkt dat de rekening is geopend op 22 november 1988. Uit een overzichtsstaat van de contacten van de bank met de client staat als laatste vernield:

“15.6.98: Client helde. Man overl.. Komt 22-6 rek. sluiten.”

Voorts werd een opnamekwitantie aangetroffen van de ING bank Luxemburg (de NMB was inmiddels opgegaan in de ING) d.d. 22 juni 1998, waarop vermeld is dat ten laste van rekening nummer 00000 aan dhr/mw W . een bedrag van fl. 19.050 is uitbetaald.

In het tactisch journaal staan ook nog enkele opmerkingen met betrekking tot dit mysterie.

157 OVI 990930 13.45 telefoontje van Jos S.
Vanmiddag telefoontje gehad van Jos S. n.a.v. het verhoor van gisterenavond. Hij heeft in zijn administratie nog bescheiden gevonden m.b.t. de bankrekening in Luxemburg. In ieder geval heeft hij nog het stortingsbewijs van de f5.000 in augustus 1996. Hij zal deze bescheiden morgen na de begrafenis komen afgeven op het bureau.

In een het patiënten dossier van Jos S. worden 2 afschriften gevonden van stortingen op deze Luxemburg rekening die dus door Willem zelf zijn gedaan:

215 RB/WvV 991005 13.00 PD
W18: Hangmap, medisch dossier Sxxxxx.
Attentie: In deze map een enveloppe (met logo Wittenberg) gevonden. Op voorzijde staat geschreven: “Gegevens Huisarts, tzt retour” Hierin zaten 2 roze formulieren de NMB te Luxem-bourgh.
Betreft een storting van f 25000,= dd 881122 en f40.000,= dd. 881129

Uit het tactisch journaal is tevens op te maken dat de weduwe de dag na haar tripje Luxemburg, om de rekening daar leeg te halen en op te zeggen, gelijk naar de ING bank in Deventer is gegaan om het grootste deel van het opgehaalde zwartgeld daar in een kluisje te deponeren.

101 RtV/OvI 280999 16.00 ING bank
Vanmiddag een bezoek gebracht aan de EVG-bank vestiging, Smedenstraat te Deventer. Met toestemming van concern veiligheidszaken ING te Amsterdam de kluis (no. 189) geopend, welke op naam staat van J.J.E.G. Wittenberg-Willemen. Deze kluis is op 19 februari 1997 (09.10) voor het eerst door haar bezocht, waarna zij deze kluis alleen op 23 juni 1998 (11.15) nog bezocht heeft. In de kluis een geldbedrag aangetroffen van F 17.000,- (twee mapjes ING inh. 40×100; 10×1000; 12×250) alsmede een drietal zilveren kannetjes. Zij was alleen gemachtigd om de kluis te openen. Het geldbedrag alsmede de kannetjes in de kluis gelaten. Door ons zal de executeur-testamentair in kennis worden gesteld omtrent de inhoud. Kluissleutels zijn door Rein v/d Berg gevonden in een theeblikje in de braadslee.

De eerste keer dat de weduwe zelf de bankkluis heeft geopend op 19-2-1997 is dan om samen met Pieter ter V. het besproken goud uit de kluis te halen en te verkopen. De 2e en tevens laatste keer op 23-6-1998 om het geld uit Luxemburg erin te stoppen.

De conclussie van deze verklaringen is dan ook dat er in het totaal vanaf 1988 drie stortingen zijn gedaan op de rekening in luxemburg met een totaalbedrag van 70.000 gulden. Door verkeerde belegging is het saldo op 22 juni 1998 gedaald tot 19.050 gulden.

Het geeft tevens aan hoe gebrekkig en moeilijk informatie uit het onderzoek bij Louwes kwam. Louwes was immers, toen hij vier jaar later zijn “eigen verhaal” schreef, er ook nog van overtuigd dat er 60.000 gulden in Luxemburg moest zijn geweest.

De andere kluissleutels die in de woning zijn gevonden zouden van de ABN kluis zijn geweest bij de ABN in Deventer waar Pieter ter V. al melding van maakte. De kluis die opengemaakt moest worden omdat de Wittenbergs de sleutels niet konden vinden en wel het huurcontract wilden stoppen.

Het is goed mogelijk dat Louwes dit verhaal over het openmaken van de Deventer ABN kluis ook heeft gehoord van de weduwe. Dat zou de verwarring verklaren bij het eerste gesprek tussen Louwes en Pieter ter V. over de inhoud van de kluis waarvan Louwes zei dat die opengemaakt was en leeg bleek te zijn.

Wat er werkelijk aan de hand is werd me na het lezen van alle berichten al snel duidelijk.

Wim Dankbaar was onder invloed. Nee niet dronken maar geïndoctrineerd door Gerrie die op de weblogs onder de naam Siem door het leven gaat. Voor details over Gerrie verwijs ik naar Trollenruis waar ik de komende week de praktijken van Gerrie verder zal toelichten.

Als reden voor de ban gaf Wim Dankbaar op het weblog in eerste instantie aan dat het zou zijn omdat ik anoniem was en hij mij niet kende. Bij de aanmelding heeft dat echter nooit een probleem gevormd en ik zie het probleem ook niet. Dat ik mij Undercover noem heeft o.a. te maken met eerlijkheid maar ook een stukje zelfbescherming. Ik had mijzelf natuurlijk voor kunnen stellen als Marko Bakker of Jantje Smit maar dan zou ik mij voordoen als een andere persoon en dat is wat ik niet wil. Door het hanteren van Undercover snapt iedereen dat dit niet mijn echte naam is.

Iets later werden de echte redenen bekend en Wim Dankbaar lichtte die als volgt toe:

1. Undercover’s naam ken ik niet (Maurice ook niet) ik weet alleen dat hij een bestaand persoon is, waarmee ik weleens communiceer over Skype (telefoon of chat). Hij kon toentertijd registreren onder Undercover omdat hij min of meer bekend staat, en zich ingezet heeft voor de DMZ (de mediatheek is een voorbeeld). Ik heb toen dus een uitzondering op de regel gemaakt, ook omdat hij nergens negatief te boek stond. Het enige plooitje was misschien de plotseling verwijdering van de mediatheek vanwege een conflict met Maurice als ik me goed herrinner.

In 2006 heb ik Maurice aangeboden om op zijn weblog te modereren om Maurice te ontlasten van dat werk zodat hij zich compleet kon richten op zijn zoektocht naar feiten en om onbekende stukken boven water te halen. Daarnaast heb ik wat verbeteringen in de programmatuur aangebracht en onderhoud aan bestanden verricht als de boel eens spaak liep.
Daarnaast was er het fenomeen van mensen als Gerrie die als een pitbull en onder meerdere anonieme namen in verweer gingen tegen de stellingen die Maurice neerzette. In veel gevallen was dat geen normale discussie maar zou en moest alles dat voor Ernest Louwes sprak onderuit gehaald worden, desnoods met leugens. Van enkele van die mensen wilde ik wel eens weten wie de persoon daarachter was en heb ze ook wel eens subtiel laten weten dat ze niet onzichtbaar zijn. Na korte tijd heb ik samen met Maurice een aantal regels voor moderatie opgesteld. Dat betrof het wissen van berichten die kwetsend waren voor andere gebruikers. Een ban voor het gebruik van anonieme proxyservers om te voorkomen dat mensen onder meerdere namen konden posten en een ban voor mensen die onder meerdere namen posten. Om de inhoud van berichten als die serieus bedoeld was heb ik zelfs nooit iemand een ban gegeven. Wel heb ik de ban van mensen die een ban van Maurice hadden gekregen in stand gehouden als hun IP adres weer eens wisselde of zij via anonieme proxyservers binnen kwamen en ik dat opmerkte.

Intussen had Gerrie een andere strategie bedacht en “vrede” gesloten met Maurice. Veel mensen werden toen door haar afgebrand en iedereen zal zich de knallende ruzies tussen haar en Mia, WB en anderen nog wel herinneren. Meestal modereerde ik dat stilletjes weg. Ondanks dat Maurice mij steeds verzekerde dat ik volledig de vrije hand had kreeg ik in november opmerkingen van Maurice dat Gerrie geklaagd had en eiste dat haar postings bleven staan. Kenmerkend voor Gerrie was dat zij altijd het laatste woord wilde hebben in die ruzies en dat was meestal een snerend antwoordt naar degene waarmee ze ruzie had. Toen ze echter in een posting bekend maakte dat Undercover de moderator was voor mij de maat vol. Ik besloot het moderatiewerk achterwege te laten en dat viel ook Maurice snel op. Dat ik daarna het moderatiewerk nog even weer opgepakt heb was omdat Maurice dat expliciet gevraagd had omdat hij er geen gat in zag. Hij zat op dat moment midden in de peilingen. De definitieve druppel kwam een week later toen Leon Vrins nog eens uit frustratie uit zijn slof schoot en zijn woede op mij richtte voor instellingen van het weblog waar ik part nog deel aan had.

Ik meldde in een kort berichtje dat ik mijn functie als moderator neerlegde. De e-mails daarna en de woede van verschillende doorgeschoten discutanten waren niet van de lucht. Ze zouden pitbulls op me los laten en andere mails kondigden aan dat mijn vrouw en kinderen verkracht zouden worden. Ik zou een knokploeg kunnen verwachten en zou total loss geslagen worden. Nu neem ik die mails niet serieus maar ik had er de buik behoorlijk van vol. Ik besloot te stoppen met alles wat met de DMZ te maken had. Ik wiste mijn complete internet site waaronder de mediatheek en koppelde het e-mailadres aan de spambox van xs4all. Een paar mailtjes van mensen die er mee zaten heb ik nog meegekregen voor de omleiding naar de spambox in werking trad. Een daarvan was van Leon Vrins die erg met het voorval in de maag zat. Hem heb ik een deel van de redenen verteld en hem gerustgesteld dat het niet door hem kwam maar door de ergernissen die zich al een aantal weken aan het opbouwen waren. Andere mailtjes spraken van een Maurice in problemen omdat de mediatheek weg was en ik niet antwoordde op mailtjes. Dat was vreemd omdat Maurice alles had gekregen in de loop van de tijd wat ik in de mediatheek had gezet. Daarnaast was Maurice een van de weinige mensen die een telefoonnummer van mij had! Wat was er mis met telefoneren?
Uiteindelijk ben ik toch weer in de DMZ gedoken. Niet om Maurice of iemand anders maar omdat ik vind dat Louwes recht heeft op een deugdelijk onderzoek.

2. De afgelopen tijd zijn daar wat mij betreft een aantal plooien bijgekomen. Het publiceren van emails zonder toestemming van de eigenaars, zelfs tegen hun uitdrukkelijke wens in, is daar één van. Dat hij verwijdering heeft toegezegd en die toezegging niet nakomt, is een ander. Jij vindt kennelijk dat het doel hier de middelen heiligt. Ik dus niet.

De e-mails die hier bedoeld worden zijn te vinden in de prullenbak van Trollenruis.
Het was mei 2006 dat Ada op haar net geopende weblog geconfronteerd werd met Gerrie die aangaf gedetailleerde feiten kennis over de DMZ te beschikken. Al snel werden door Ada, mij en anderen die zogenaamde feiten doorgeprikt en als aannames ontmaskerd. Na wat beledigende mailtjes besloot Ada tot het bannen van Gerrie. Daarna kwam er een stroom van mailtjes van Gerrie richting Ada op gang waar Ada er een aantal van op haar log plaatste om de rest van de wereld ook de ware Gerrie te laten zien. Maar het werd steeds dreigender. Gerrie maakte bezwaar richting de provider web-log.nl om op basis van hun web-log regels de mailtjes te laten verwijderen. Maar Gerrie ging door. Ze gaf Ada te kennen te weten van afspraken bij het UWV en van persoonlijke omstandigheden en problemen van haar kinderen. Dit gebeurde op een dusdanig bedreigende manier dat ik Ada een manier heb geboden om Gerrie te dimmen door Trollenruis op te zetten en met Ada af te spreken alle mail die ze van Gerrie kreeg daar in te plaatsen zodat iedereen opnieuw kennis kon nemen van de praktijken van Gerrie.

Dit wekte grote woede en onmacht op bij Gerrie en ze ging zoeken naar Undercover. Doordat ik de website destijds parkeerde bij een vriend, waarvoor ik zo nu en dan wel eens programmeer klusjes doe en netwerken ontwerp, werd die man door Gerrie aangezien voor Undercover en werd door haar behoorlijk bedreigd. Zo erg zelfs dat hij, ondanks dat ik hem uitgelegd had dat er niets strafbaars op de server stond, een advocaat raadpleegde. De advocaat kwam tot de conclusie dat er geen strafbare feiten waren omdat de mailtjes met toestemming van Ada als deelnemende partij aan de discussie waren geplaatst en het e-mail adres van Gerrie door haarzelf openbaar op internet was geplaatst in dit verband en ook nog eens op diverse websites. Omdat de naam Siem noch de naam Ger of Gerrie naar een traceerbare persoon leidt zou er ook geen beroep op de wet bescherming persoonsgegevens gedaan kunnen worden. Hij twijfelde even m.b.t. het IP adres maar omdat dit een adres van een computer is en nog steeds geen uitsluitsel geeft over de persoon noch de locatie van de computer was ook dat geen probleem.

Enkele weken later kreeg ik een verzoek van Maurice. Hij had zware gesprekken met Gerrie achter de rug en ze zou van inzicht veranderd zijn. Of ik Trollenruis niet offline kon halen om zijn samenwerking met Gerrie niet in de weg te staan. Hoewel mijn instinct en mensenkennis mij waarschuwden voor Gerrie ben ik uiteindelijk op het verzoek van Maurice ingegaan. Op een voorwaarde. Dat zij die kennis van mij en Ada haar excuses zou aanbieden. Dat eerste is inderdaad gebeurd de excuses aan Ada heb ik echter nooit gehoord. Enigszins stroef en geforceerd kwam er wat e-mail communicatie op gang over koetjes en kalfjes maar met een rare afspraak van haar kant. Alles in alle e-mail was vertrouwelijk en mocht niet met anderen gecommuniceerd worden. Het doel was me direct duidelijk. De mond moest gesnoerd worden.
Wat er in de nacht naar Louwes verjaardag gebeurde op 13-8-2006, ook in Trollenruis te vinden, deed werkelijk de deur weer dicht. De ontkenning dat zij de indoctrinator was van Ada die nacht terwijl ze wist dat ik dat al uit Ada gepeuterd had. En dan het naar voren schuiven van Jan Calis als boosdoener liet mij zien dat Gerrie geen enkele scrupules had.
Daarnaast had ik een wat breder overzicht op alles omdat ik zowel met Ada als Maurice goed contact had en constateerde dat Maurice door Gerrie pro-Louwes benaderd werd en Ada werd anti-Louwes bijgewerkt. Ik heb Maurice daar destijds een paar keer op gewezen maar hij zag dat niet zo. Voor mij stond het toen wel als een paal boven water dat Gerrie flink aan het stoken was om tweespalt te veroorzaken. Achteraf besef ik goed waar het haar om ging bij Maurice. Ze wilde de dossiers zo volledig mogelijk in handen krijgen om die via Ada met uit hun context gerukte stukken tekst door Ada op het web te plaatsen met als doel Louwes daarmee in een kwaad daglicht te stellen.
Nadat ik in november 2006 gestopt ben en mijn website verwijderd had, en een maand later toch spijt daarvan kreeg, heb ik de serverbeheerder gevraagd een backup terug te zetten. Daarbij kwam ook het gewiste Trollenruis weer tevoorschijn. Omdat het op verzoek van Maurice offline was gehaald en die situatie niet meer bestond en ook Gerrie in mijn ogen nog steeds de oude Gerrie was die niet voor maar tegen Louwes werkte, zag ik geen reden om hem offline te halen. Sterker nog ik ga hem nu de komende weken verder aanvullen met meer trollenstreken van Gerrie.

3. Maar de druppel was voor mij de recente ontdekking dat Undercover achter de schermen nogal wat stookgedrag vertoont met betrekking tot het radicaliseren van anti-Siem sentimenten. Zo bleek mij onlangs dat hij instrumenteel was om Paul A. te laten denken dat Siem verantwoordelijk is voor zijn problemen met de UWV. Een volledig vals gerucht. Waartoe dit onder meer leidt bij Paul, ook op deze website, hoef ik niet uit te leggen. Undercover houdt zich ondertussen stil, zonder zich hierover uit te spreken. Of hij ook gestookt heeft met betrekking tot het doorgeven aan Maurice van mijn antwoord aan hem op de vraag of Siem met Louwes heeft gebeld, kan ik niet beoordelen.

In het begin toen Gerrie uitspraken deed over de UWV afspraken van Ada in 2006 had ik nog het idee dat het giswerk was van Gerrie. Dat heb ik destijds ook tegen Ada geventileerd.

Toen ik echter een per ongeluk door Gerrie aan mij verstuurde e-mail kreeg nadat ik alle contacten met Gerrie had verbroken, waarin zij gewag maakte van het bellen van diverse instanties zoals Monuta, ziekenhuis Deventer en zich daar voorstelde als het nichtje van tante (weduwe) begon ik te twijfelen of het UWV verhaal van Gerrie met betrekking tot Ada wel giswerk was. Maar nog dacht ik zelfs Gerrie zal zo laag niet gaan.

In die tijd had ik ook veel contact met Jan Martijn die getuigenissen over de klusjesman had afgelegd. Deze liet mij via skype een bandopname horen van zijn telefoonbeantwoorder waarop Gerrie onder de naam Simone Leenders een boodschap had achtergelaten. Eerder had hij al een telefoongesprek met Gerrie afgebroken. Gerrie liet weten dat als hij niet met haar wilde praten zij zijn zuster lastig zou gaan vallen.

Een ander voorbeeld kreeg ik toen Gerrie op 25 februari 2007 op het weblog bij Maurice meldde bang te zijn van haar bed gelicht te worden na een confrontatie. Wat was het geval? Ze had die zondagavond met een dronken kop Peter van Koppen thuis gebeld om hem te confronteren met zijn uitspraken in de telegraaf over de gang van zaken bij het NFI. Van Koppen gaf netjes aan dat hij daar op dat moment geen zin in had en verbrak het gesprek. Maar Gerrie bleef bellen en op een zeker moment gaf van Koppen te kennen de Politie in te schakelen. Waar hebben we dat stalkgedrag van Gerrie meer gehoord?

De definitieve omkeer kwam toen ik half januari een nieuwjaarsborrel had waar ook die vriend die mij webruimte had gegeven aanwezig was. Op een gegeven moment vroeg hij of ik wel eens “controle vragen” van het UWV had gehad. Ik wist niet goed wat hij bedoelde maar hij vertelde mij dat hij een telefoontje van een medewerker van het UWV had gehad met vragen over inkomen en situatie etc. Nee dat had ik nog niet meegemaakt en op dat moment ging er ook geen lampje branden. Tot Gerrie gewag maakte op het log van Ada over dat ik in een rolstoel zou zitten. Toen ging bij mij een schijnwerper aan. Die kennis van mij zit in een rolstoel en 1 + 1 is twee dacht ik.

Ik moest gelijk denken aan een posting die Gerrie op het log bij Ada had gedaan richting Paul over huurschulden en afspraken bij het UWV.
Ik heb toen Paul op 15 februari een mailtje gestuurd met de volgende inhoud.

” Hallo Paul,

Een tijdje geleden las ik eens iets van Siems hand over jou. Dat ging overhuurschuld, uitkering en behandeling. Jij gaf toen daarop aan dat ze zwamde omdat je een koophuis had etc.

Als je nu terugkijkt naar de periode van voor dat bericht. Heb jij toen vreemde telefoontjes gehad van een vrouw met vragen namens een woningstichting, UWV of iets dergelijks waarvan je nu achteraf denk datdat Ger(=Siem) geweest kan zijn?

Groet Undercover.”

Hierop kreeg ik een mailtje terug van Paul met het verzoek hem even te bellen.
Dat heb ik gedaan en Paul vertelde dat hij twee weken daarvoor, begin februari dus, een telefoontje had gehad van iemand die “controle vragen” stelde namens het UWV en dat hij nog een week later een oproep van het UWV in de bus had liggen. Het gesprek en de oproep hoeven natuurlijk niets met elkaar te maken te hebben. De posting van Gerrie gericht aan Paul op het weblog van Ada over de UWV was in december. Het telefoontje waar Paul naar verwees was van begin februari dus van na de posting van Gerrie en ik zag dus ook geen verband tussen die twee gebeurtenissen en heb Paul in datzelfde telefoongesprek, wat bijna twee uur duurde, zeker drie keer erop gewezen dat ik niet dacht dat het telefoontje van Gerrie afkomstig was aangezien het telefoontje na de posting was gekomen. Dat Paul toch vasthoud dat hij denk dat Gerrie daarachter zit zal hij dan zijn eigen redenen en logica wel voor hebben. Paul is een slimme vent die zelf kan denken ondanks zijn stemmingswisselingen.

*Telefoon contact tussen Gerrie en Louwes*
Begin februari kreeg ik een mailtje waarin o.a. gesuggereerd werd dat er telefonisch contact zou zijn tussen Gerrie en Ernest Louwes. Gezien de huidige situatie waarin Gerrie middels Ada’s weblog, met uit de context gerukte teksten Louwes helemaal afgebrand werd en zelf niet ter zake doende prive details van de fam. Louwes op verzoek van Gerrie openbaar werden gemaakt, kon en kan ik mij niet voorstellen dat Louwes op de hoogte was met wie hij sprak.

Direct nadat ik de mail kreeg heb ik contact gezocht met Wim Dankbaar om hem te vragen of hij wist van die telefoongesprekken en of hij de inhoud daarvan kende. In eerste instantie kreeg ik een bits antwoord van Wim dat ik dat Gerrie maar moest vragen. Toen ik Wim aangaf dat ik daar geen eerlijk antwoord van verwachte vertelde Wim dat hij Gerrie had geadviseerd om Louwes te bellen om haar bedenkingen voor te leggen en om hem te vertellen dat ook zij Louwes aanraadde een spoedprocedure op te starten om de “liegende” rechercheurs i.v.m. de schrijfproeven fraude. Op de vraag aan Wim of het gesprek positief was geweest kreeg ik als antwoord dat het volgens hem niet veel had opgeleverd voor zover hij had begrepen.

Voor mij was dit geen bevredigend antwoord en ik wilde het naadje van de kous weten wat er zich afspeelde en besloot de volgende dag Maurice ook te polsen of hij iets wist van de telefoontjes, de inhoud en de afloop. Maurice wist niets van de telefoontjes maar zou zodra hij er iets over wist het me laten weten. De volgende dag meldde Maurice zich en vertelde wat er gebeurd was en bevestigde dat Louwes niet op de hoogte was wie Gerrie werkelijk was en dat Wim Louwes daarop niet voorbereid had.
Dat het hele gedoe rondom het telefoongesprek met Louwes daarna uit de hand is gelopen heeft dus niets met mij te maken maar met de slechte communicatie tussen twee trekpaarden in de DMZ die nu ieder hun eigen weg lijken te gaan waarbij Gerrie zich op de achtergrond profileert als stoker en geen gelegenheid ongemoeid laat om die twee tegen elkaar uit te spelen.

Dat er door mij veel werk en onderzoek in de achtergrond is verricht is maar bekend bij een paar mensen die op een hand te tellen is. Dat ik niet altijd overal op reageer heeft ermee te maken dat niet altijd alles interessant is of dat ik domweg niet kan reageren omdat ik dan nog bezig ben dingen uit te zoeken of dat het antwoord daarop mij vertrouwelijk is meegedeeld. Dat onderzoek richtte zich voornamelijk op dingen die geleid hadden tot het vonnis van 2004 en materiaal en gebeurtenissen uit 1999 die niet of onvoldoende waren onderzocht.

Het bewaren van mijn anonimiteit heeft tot de meest wilde verhalen geleid. Soms waren mensen bang omdat ze niet wisten wie ik was als ik om informatie of uitleg vroeg. Een andere keer zagen mensen spoken als hun computer weer eens crashte terwijl ze op een weblog van Ada of Maurice waren. Dat was verdacht. Dat moest Undercover zijn die hun computer hackte. Dat waren leuke uitspraken waar ik vaak om heb moet lachen. Ik kan daar kort over zijn. Undercover hackt geen computers en degenen die wel eens met Undercover te maken hebben gehad op een van de weblogs i.v.m een computerprobleem kennen mij alleen als iemand die helpt om ze door hun computerprobleem heen te loodsen. Meestal betrof het inlogproblemen die door hun firewall software werden veroorzaakt Dat was niet altijd even makkelijk uit te leggen omdat de meeste mensen niet eens wisten wat een browser was. Laat staan dat ze wisten wat firewall of een cookie was.

Met betrekking tot de e-mails waar Wim Dankbaar mij van verwijt dat ik die zonder toestemming publiceer kan ik het volgende zeggen. Als ik iemand een plek aanbied om e-mail te publiceren met wat voor doel dan ook, dan is hij of zij de afzender of de ontvanger van de e-mail en heeft zij daar expliciet mee ingestemd. Zo ook Ada de Graaf. Dat ik die mail niet zondermeer weghaal is om dezelfde reden dat het slachtoffer van een verkrachting of een mishandeling etc. zijn aangifte niet meer in kan trekken, namelijk om chantage van die persoon te voorkomen of haar e-mail onder dwang weg te laten halen. Bij Ada de graaf was dit het geval toen zij door Gerrie vorig jaar gemaand werd mij te verzoeken die e-mails te laten verwijderen.

Voor Gerrie heb ik ook een tip. Meid het is mij opgevallen dat je intelligente mensen met een behoorlijke nieuwsgierigheid prima om je vinger weet te winden. Je hebt in je periode van jeugdtehuizen geleerd hoe je psychologen en psychiaters om de tuin moest leiden en soms zelfs te laten doen wat jij wilde. Dat is een eigenschap die een groot onderzoeksjournalist van je had kunnen maken. Je beheerst de psychologie maar je ego en scoringsdrift is enorm. Zo groot zelfs dat je onderzoek naar de waarheid overboord hebt gezet. Het gaat je alleen nog om de schijnwerpers en het scoren van een scoop. Je probeert heel overtuigend over te komen maar je twijfelt enorm en vertrouwd niets en niemand. Bij het paranoïde af. Vaak zag ik dat als je dan eens in de schijnwerpers stond je gelijk een achterdeur inbouwde om snel het toneel te kunnen verlaten. Dat gebeurde dan vaak voor belangrijke gebeurtenissen in de DMZ waarbij je nog voor dat de gebeurtenis had plaatsgevonden een draai van 180 graden maakte. Dat was niet geheel onterecht omdat de enige scoop die ik van je heb gezien het telefoontje van Meike betrof op donderdagavond na 20:00 uur. De rest betrof aannames waar geen ondersteuning voor was. Je hebt je nu twee jaar lang intensief met de DMZ bezig gehouden. Maar wat heeft al dat gestook, de bedreigingen, ruzies en manipulatie je nu gebracht?
Behandel mensen met respect. Probeer het eens met samenwerking in plaats van de controle over alles en iedereen proberen te krijgen en je op te stellen als een dictator. Leer eens om mensen te negeren i.p.v. ze belachelijk te maken als je ze niet kunt overtuigen van jouw standpunt.

Wim Dankbaar daarmee zijn jouw vragen beantwoord maar of je er blij mee bent?
Veel mensen zullen hun eigen ervaringen met Undercover hier teruglezen en herkennen. Ik ben iemand die onderzoekt i.p.v. eindeloze discussies te voeren. Ik hoor graag beide kanten van een verhaal om te bepalen wat waarheid kan zijn of niet.

Dat laatste is iets waar jouw geloofwaardigheid voor wat betreft waarheidsvinding bij mij een behoorlijke deuk heeft opgelopen. Je hebt geen hoor en wederhoor toegepast maar je hebt je voor het karretje van een egocentrische en rancuneuze Gerrie laten spannen. Of heeft ze zich aan jou voorgesteld onder haar antieke schrijvers pseudoniem. Annie B en ken je haar werkelijke naam niet?

De afgelopen weken kreeg ik sterk de indruk dat eigenbelang voor jou belangrijker is dan het belang van Louwes. Zie ik dat verkeerd? Kijk eens goed naar de voorpagina van je website www.deventermoordzaak.com. Je probeert Louwes te dwingen zijn huidige advocaat, waarmee hij volop in een herzieningsaanvraag zit, op te geven om jouw doel, de schrijfproeven fraude uit 2006 die zelfs geen enkele invloed kan hebben op het vonnis uit 2004, door te drukken? Waar hebben we dat meer gezien? Heb jij ook een “dreamteam” opgericht?

Ben jij vergeten dat dit het internet is Wim? Heb je er aan gedacht dat als mensen de naam Wim Dankbaar intikken ze dan ook lezen wat je vanaf eergisteren allemaal aan onzin hebt neergezet. Even dacht ik zelfs dat Gerrie onder jouw naam schreef. You walked like Gerrie you talked like Gerrie.

Mr. Knoops en zijn team tonen in de reactie van de verdediging aan dat uit de nieuwe getuigenverhoren bij de Hoge Raad, o.a. van de beheerder, zijn twee collega’s, De J. en de twee verbalisanten juist blijkt dat deze verklaring van de beheerder gedetailleerd en plausibel is, hij een concreet herinneringsbeeld heeft aan locatie en tijdstip en twee getuigen onafhankelijk van elkaar de verklaring van de beheerder hebben bevestigd. Daarnaast is zijn verklaring in lijn met die van een andere getuige, die De J. op 24 september ‘5 middags in het centrum van Deventer had ontmoet. Ook deze getuige verklaarde dat De J. over daderkennis beschikte en zelfs al een rouwadvertentie voorlas: “zij was als een moeder voor mij”.

Dat deze ontmoeting van de beheerder op 24 september 1999 niet in het Proces Verbaal van 18 oktober 1999 is terechtgekomen wordt mede verklaard door het feit dat de beheerder deze informatie voorafgaand aan het eigenlijke verhoor aan de rechercheurs heeft medegedeeld. Het verhoor vond plaats in de kantine, terwijl de mededeling m.b.t het gesprek met De J. plaatsvond bij hetzelfde hek van het kerkhof waar de beheerder de ochtend na de moord met De J. heeft gesproken.

Volgens de beheerder onderkenden de rechercheurs destijds het belang van de informatie m.b.t. De J. niet en is het hierom niet in het Proces Verbaal terecht gekomen. De beheerder is zeer stellig dat deze ontmoeting op 24 september heeft plaatsgevonden en niet op een later moment. De twee collega’s van de beheerder ondersteunden in hun gedetailleerde verklaring bij de Hoge Raad zowel de inhoud als de datum van de ontmoeting tussen de beheerder en De J. De ene getuige weet dat hij steeds op vrijdag op de begraafplaats kwam en op de 24e september 1999 van de beheerder vernam dat de weduwe dood was en de volgende week de begrafenis van de weduwe zou zijn. De andere getuige gaf aan dat de beheerder hem enkele dagen daarna gevraagd had om ‘5 morgens later op zijn werk te mogen komen, want hij had zo een angstige ervaring gehad toen hij die bewuste ochtend door De J. was benaderd met de details over de moord.

Beide getuigen verklaarden onder ede ook dat de beheerder met grote regelmaat over zijn ontmoeting had gesproken en dat de verkeerde vastzat, maar hij was bang om hierover nog met de politie te praten. Ook bevestigde de beheerder nogmaals dat De J. had verteld dat de weduwe met zeven messteken was vermoord. De twee getuigen beaamden dat de beheerder dat getal destijds al bij herhaling heeft genoemd.

De zeven messteken zijn belangrijke daderwetenschap. Op het lichaam van het slachtoffer zijn vijf steekperforaties zichtbaar – wat door iedereen tot voor kort ook werd aangenomen als zijnde het aantal messteken -. Uit de analyse van de blouse van het slachtoffer met zeven beschadigingen in zowel de stof van het voorpand als het verstevigende be leg, blijkt echter dat iedere beschadiging door een afzonderlijke mesperforatie is veroorzaakt, hetgeen aansluit bij een verklaring van een internist over de interne verwondingen waaruit blijkt dat er in werkelijkheid door de dader zeven messteken zijn geplaatst.

De verklaringen van De J. bij de Hoge Raad waren bovendien op een aantal punten intern inconsistent, en verder op belangrijke punten ook duidelijk afwijkend van zijn verklaringen op 12 oktober 1999. Met name voor wat betreft de datum van het vernemen van de details van de moord. Op 12 oktober 1999 gaf De J. aan dat op 6 oktober gehoord te hebben van een vriendin. Nu gaf De J. aan dat hij deze daderkennis die hij aan de beheerder had verteld op 1 oktober 1999 had gehoord van een politieman op de begrafenis, hetgeen door andere getuigen bij de begrafenis niet wordt bevestigd.

Ten slotte verwijst Mr. Knoops naar de argumentatie van de Commissie Grimbergen om tot een herzieningsverzoek over te gaan in de zaak van Lucia de B. dat een verschil van wetenschapelijk inzicht een nieuw feit kan opleveren. Een stelling die door het College van Procureurs Generaal van het Openbaar Ministerie integraal wordt erkend. Dat is ook relevant in deze zaak. Enerzijds zijn er na de veroordeling in 2004 een aantal nieuwe feiten bekend geworden over de behandeling van de blouse van de weduwe en het speculatieve gehalte van de indertijd getrokken conclusies. Zo wordt door het NFl en het OM inmiddels erkend dat het niet oplichten van een crimescope NIET betekent dat de sporen derhalve greepsporen moeten zijn. Het kunnen ook kleine speekselsporen zijn. Een uiterst relevante bevinding, omdat in 2004 het hof op aangeven van het NFl nog stelde dat het nietoplichten van de crimescope betekende dat het greepsporen betrof. De verdediging krijgt hiermee dus gelijk in het herzieningsverzoek.

Anderzijds liggen er door de verdediging ingebrachte deskundigenverklaringen van meerdere gerenommeerde DNA-deskundigen: Prof. De Knijff, Dr. Lee (VS) en Dr. Kenny (FSS) en nota bene het NFl zelf waaruit voigt dat er een substantieel verschil bestaat in wetenschappelijk inzicht met betrekking tot de bewijswaarde van de gevonden sporen. En dit is in regelrechte tegenspraak met de hypothese van het NFI/ing. Eikelenboom uit 2003/2004.

Mede in het licht van andere nieuwe bevindingen, zoals het rapport over de waarschijnlijkheid van het aanklikken van de GSM-mast in Deventer door Ernest Louwes op de avond van de moord (gezien de bijzondere meteorologische omstandigheden van die dag en de richting van de antenne op de mast in Deventer), oordeelt de verdediging dat de Hoge Raad niet anders kan doen dan het arrest van Den Bosch uit 2004 te vernietigen.

De complete schriftelijke reactie van de verdediging (33 pagina’s) op de aanvullende conclusie van de Advocaat-Generaal is hier te downloaden: Reactie Knoops

De Hond zal niet vervolgd worden voor betrokkenheid bij emailkraak advocaat klusjesman en start procedure tegen staat

Maurice de Hond zal civiele zaak tegen de Nederlandse staat starten wegens onrechtmatig handelen. De inval in zijn huis op 14 februari 2007 had niet mogen plaatsvinden en het meenemen en copieren van al zijn digitale informatie (1200 gigabyte!) was -gezien de stand van het onderzoek op dat moment- volledig disproportioneel.

Vandaag heeft het Openbaar Ministerie Maurice de Hond gemeld dat hij niet vervolgd zal worden in relatie tot de email kraak die eind 2006 heeft plaatsgevonden bij de advocaat van Michael de Jong. In de brief van het Openbaar Ministerie staat: “Uit het onderzoek is gebleken dat er geen sprake is geweest van uitlokken door of medeplegen of medeplichtigheid van u aan computervredebreuk bestaande uit – kort samengevat – het hacken van de mailbox van de raadsman Vlug. Het initiatief tot het hacken is niet door u genomen en het daadwerkelijk uitvoeren hiervan is zonder ondersteuning van u uitgevoerd. Ook is er geen sprake geweest van een eventuele bewuste, nauwe samenwerking tussen u en (andere) verdachte(n) bij de uitvoering. U zal voor dit feit niet vervolgd worden omdat u hier niet (op strafbare wijze) bij betrokken bent geweest.”

Niet alleen is dat precies wat De Hond vanaf het begin heeft gesteld, ook was het informatie die het Openbaar Ministerie al wist voordat de inval op 14 februari 2007 plaatsvond. Men had immers al meer dan een week de beschikking over de computers van degene die de emailkraak had uitgevoerd en toegang tot het emailverkeer met De Hond.

De Hond is uiterst verontwaardigd over de gang van zaken rondom deze inval. Terwijl men alleen op zoek was naar emails uit de periode december 2006-januari 2007 werd zijn hele huis met 11 man onderzocht. Alle papieren en documenten werden bekeken. Maar wat De Hond helemaal onaanvaardbaar vindt is dat het Openbaar Ministerie alle digitale data die De Hond in huis had heeft meegenomen en gekopieerd. Dat betreft dus niet alleen al zijn emails die hij ooit gestuurd heeft en ontvangen (uit de periode 1995-2007), maar ook zijn hele digitale fotocollectie, hele digitale videocollectie, meer dan tien jaar zakelijke en prive-boekhouding, alle zakelijke en privecorrespondentie sinds 1980 en zijn hele dossier over de Deventer Moordzaak. Dit betreft in totaal meer dan 1200 Gigabyte!

De Hond: “Ik heb ook direct na de inval gesteld dat ik geen bezwaar heb tegen goed onderzoek en ik ook niets te verbergen heb. Maar het Openbaar Ministerie is heel ver buiten zijn boekje gegaan om, met alles wat men al wist over mijn emailverkeer voorafgaande aan de inval, desondanks al mijn digitale data mee te nemen en in zijn geheel te copieren. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de inval toen vooral heeft plaatsgevonden om mij te intimideren, gezien mijn activiteiten waarbij ik het falen van het Openbaar Ministerie bij de Deventer Moordzaak aan de kaak stel. Ik vond en vind dat optreden schokkend en zal desnoods tot het Europese Hof dit onrechtmatige overheidsingrijpen aanklagen.“

]]> http://dmz.homelinux.net/dmzlog/?feed=rss2&p=44 1 http://dmz.homelinux.net/dmzlog/?p=43 http://dmz.homelinux.net/dmzlog/?p=43#comments Fri, 23 Nov 2007 23:34:52 +0000 Undercover http://dmz.homelinux.net/dmzlog/?p=43 Thank God it’s Friday.

Maurice op de bank bij Claudia.
En Claudia? Die is blij dat Maurice het doet!

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]
Bekijk de volledige uitzending

Onder normale omstandigheden had Louwes, die is veroordeeld wegens moord op de weduwe Jacqueline Wittenberg in 1999, vorige maand van de gevangenis in Lelystad kunnen verhuizen naar een ‘open kamp’ – anderhalf jaar voordat zijn straf erop zit. De verhuizing is niet doorgegaan omdat Justitie vooralsnog niet akkoord gaat met de werkplek bij een advocatenkantoor die Louwes voor zichzelf heeft geregeld.

“Dit is toch van de gekke,” zegt een betrokkene. “Louwes doet precies wat de overheid wil, namelijk dat gedetineerden weer aan de slag gaan. Hij had wel een andere baantje kunnen vragen, maar dan krijgt hij iets lulligs zonder toekomst. Bij dit advocatenkantoor kan hij misschien blijven.” Louwes, die al meester in de rechten was, heeft in de gevangenis een aanvullende opleiding tot advocaat gevolgd.

De advocaat van Louwes, Geert-Jan Knoops, bevestigt dat de verhuizing naar een open kamp vertraging heeft opgelopen. “Ik kan alleen de hoop uitspreken dat deze zaak op gelijke wijze wordt behandeld als die van iedere andere gedetineerde. Alle publiciteit over de Deventer Moordzaak mag toch niet in zijn nadeel werken?”

De betrokkene wil niet meteen spreken van een pesterij. “Het gekke is dat het Openbaar Ministerie helemaal geen moeite heeft met een werkplek op een advocatenkantoor. Het is het gevangeniswezen dat moeilijk doet – omdat ze denken dat Louwes inzage zou kunnen krijgen in gevoelige dossiers.”

Naar verluidt ligt de kwestie momenteel ter beoordeling bij staatssecretaris Nebahat Albayrak van Justitie.

Bron HP de Tijd

Kort na het vonnis (begin mei) heeft De Hond, op basis van door De Jong opgegeven documenten, de website www.geenonschuldigenvast.nl en zijn eigen website (www.mauricedehond.nl) geschoond. Tevens heeft hij een oproep geplaatst op zijn website aan degenen die reacties plaatsten om bij hun bijdragen het vonnis te respecteren. In zijn eigen weblogs sindsdien heeft hij het vonnis gerespecteerd. Dat was ook het geval bij zijn optreden in de media. Onlangs heeft De Hond zijn op 8 november jl. bij de strafzaak in het openbaar uitgesproken pleidooi slechts in een gecensureerde vorm op zijn site gezet, terwijl het Openbaar Ministerie het requisitoir wel integraal op de eigen site plaatste.

In oktober jl. ontving De Hond de melding dat er door De Jong c.s. nog een groot aantal overtredingen waren vastgesteld. Dat zou niet alleen oude stukken van De Hond betreffen, maar ook (recentere) bijdragen van derden op zijn site. Hoewel De Hond zich niet bewust was van overtredingen verzocht De Hond hen schriftelijk een opgave hiervan te verstrekken, zodat aan de hand ervan één en ander beoordeeld kon worden en zonodig gecorrigeerd. Die opgave werd niet alleen niet verstrekt, ook werd meegedeeld dat iedere referentie door derden naar De Jong of Wittermans op de website van De Hond verwijderd diende te worden en in de toekomst verboden, anders zou het volledige bedrag worden opgeëist.

De Hond heeft toen gemeld dat de deelnemers aan zijn discussie om zich aan zijn oproep, om rekening te houden met het vonnis, hielden en houden. Maar dat hij op basis van het vonnis van 25 april jl. niet gehouden was om elke referentie naar De Jong of Wittermans door derden van zijn website te verwijderen. Het betrof dan feitelijkheden zoals o.a. het aanstaande verhoor van De Jong bij de Hoge Raad. Of er was sprake van informatie die breed is verschenen en/of besproken op diverse andere websites (en dan overigens nog in sterk belastender vorm voor De Jong en Wittermans dan op de website van De Hond).

Ondanks deze reacties en toelichtingen van De Hond zijn De Jong en zijn vriendin overgegaan een dwangbevel uit te reiken om zo de €250.000 op te eisen. Door De Hond zal in kort geding een verbod op de aangekondigde executie vorderen. Tevens is sprake van door De Hond ingesteld hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank dd. 25 april 2007 dat nog niet tot een uitspraak is gekomen.

Op 22 november a.s. zal de meervoudige strafkamer een uitspraak doen in de strafzaak van De Hond wegens smaad en smaadschrift (art 261, lid 1 en 2).

Voor nadere toelichting Mr. P. Plasman

kantoor: 020 6731548
mobiel: 06 53160406

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]